கிராமத்து நடை

பாவி மகள்

   பார்வை பட்டதில்

பாதி உயிர்

   பிரிந்துவிட

மீதி உயிர் கொண்டு

   வீடு வரை வந்தவன்

உறங்கையிலும்

   விழித்திருக்க...!

ஊரருகே ஓடிய

        ஆற்றங்கரையோரத்தில்
ஒதுங்கிச் செல்லும்

    ஒற்றை  வழிப் பாதையிலே

ஒற்றனைப் போல்
    காத்திருந்து - மனந்தவனின்

மீதி உயிர் 
    பிரிந்ததாம்
மனிதத்தில்  
    ஓட்டியிருந்த சாக்கடை
விட்டெரிந்த

    வாள் முனையில்...!

கோழை

செயலில் தெரிய வரும்
        தவறுக்காக
செய்யாமல்
        இருப்பதும்...!

கண் முன்
        தோன்றிய எதிர்ப்புகளுக்காக
கண் நீர்
        விடுவதும்...!

எழுதிய மை -  நம்மை
        சுடுமென நினைத்து
உண்மையை
        உரைக்காமலிருப்பதும்...!

உயிருக்கும்
       உறவுக்கும் பயந்து
அடிமையாய்
       வாழ்வதும்...!

கிளியிடம் கோழையாய்
       கூண்டுக்குள்
வாழச் சொன்னது
       மனிதனின் ஆசை...!

சுதந்திரமாய்
        மரத்தினில்
சுற்றித் திரிய சொன்னது
       இறைவனின் படைப்பு...!

Let it be, how god has created rather than forcing and making it as our slave

வாக்குகள்

விழுகின்ற வருடங்களின்

    வர்ணனையை மாற்றிக்கொள்ள

விலைமதிப்பற்றதென நெஞ்சினில்

          எழுதிக் கொள்வோம்

அழிந்துபோகா மையினை

    விரல் நுனி சுமக்கும் முன்னே...!

ஆராவாரம் அடங்கிவிடும்

    அச்சடித்த காகிதங்களும்

தீர்ந்துவிடும்  -    தீராதது

            நம் கனவுகளே - அதனை

கரைசேர்க்கும்

     கரங்களுக்கு கைகொடுப்போம்

கட்டிய கோட்டையில்

            ஏழைக்கான குரலும் ஒலித்திருக்க...!

மந்திரக் கோல் -   உன்னிடமே

    மனி மகுடம்

சூடிக் கொள்வது

    மனிதத்தை மதிக்கின்ற

மானுடமாகட்டும்

    அச்சடித்த காகிதங்களை

ஆராதிக்கின்ற  

    அர்ச்சகர்களை விட...!

பலம்

வலியில்லாமல் வளர்ந்திருந்தால்
      வாடை காற்றில் கூட
நம் புன்னகை
      புதைந்துவிடும்...!

தோல்வி நம்மை
      தொட்டதில்லை என்றால்
தடுமாறிய கால்கள் கூட
       நம்மை தடம் புறட்டிவிடும்...!

ஏற்ற இரக்கங்கள்
      பாதை வழி
வந்ததில்லை எனில்
      காற்றில் மிதந்துவரும்
நெற்பதர் கூட
      நம்மை பாதாளத்தில்
தள்ளிவிடும்...!

தோல்வியும் இங்கு
      தேவைதான் - இல்லை
என்றவுடன் தெரியவரும்
      உண்மை முகம் - உன்னை
முடக்கிவிடாமல் இருக்க...!

கடற்கரை

விளையாடிய
       குழந்தை தலை
சாய்த்து சிரித்தது
       நம்பிக்கையை தொலைத்து
நிம்மதி தேடிய
       ஜிவங்களின் அவநம்பிக்கை
தொலைந்து போக...!

கரை தாண்டிய
       ஆமை - தன்
புலன்களை அடக்கி
        தன்னை காத்திருந்தது - அங்கு
கரை ஒதுங்கிய
        கட்டு மரங்கள்
உழைத்துவிட்ட களைப்பில்
        உரங்கத் தொடங்கியது...!

வீசிய காற்றில்
       வளர்ந்துவிட்ட அலைகள்
கூட்டத்தின் கால்
        நனைத்து சென்றது - அங்கும்
வீனையில் தோன்றிய
        இசை வெள்ளம்
வீதி வழி ஓடியது...!

பவனிவந்த பகலவன்
        பணிவுடன் விடை
கேட்டு மறைந்தது
        பனிவிழும் இரவில்
வானும் கடல் நீலமும்
        கலக்கிற மையப் புள்ளியில்...!