கண்ணீர் துளிகள்

எளிமையும்
       அழகு சேர்க்கும்
ஏழையின் கனவுகளும்
       ஏற்றம் பெறும்
என வாழச்
       சொன்னவரே
வாழ்ந்து
      முடித்தவரே...!

உந்தன்
     முகம் பார்த்து
மாணவர்களின்
     உள்ளம் கொண்ட
மகிழ்ச்சியே
     நீங்கள்
சூடிக் கொண்ட
     மணி மகுடம்...!

உங்கள்
      மனஎழுச்சியில்
எழுந்து நின்ற
      ஏவுகணைகளும்
கண் விழித்தே
      வலம்வரும்
விண்கலத்திற்கும்
       கருப்பு திரை
விரித்து
       நடத்தி விட்ட
அணு குண்டு
      சோதனைகளும்...!

நீங்கள்
     விட்டு சென்ற
அக்னியின் சிறகுகள்
     என்றென்றும் - எங்கள்
நம்பிக்கையின்
     ஆரம்பப் புள்ளியாய்...!

பல ஓளியிலிருந்து
      ஓரொளி நீங்கள்
சேர்த்து வைத்த
     பொக்கிஷம் - உங்கள்
ஓர் ஒளியால்
     தூண்டப்பட்ட
உணர்வுகளிலே இங்கு
      நாங்கள்...!

இன்று நாடே
       சிந்துகின்ற
கண்ணீர் துளிகள்
       கூறும் - நீங்கள்
பாரதத்தை
      அலங்கரித்த
உண்மையான
      தலை மகனென்று...!

எங்கு சென்றாலும்
       தாய் மொழியை
நெஞ்சில் சுமந்து
       நின்றவரே - உங்கள்
உடல் பிரிந்தாலும்...!

நீங்கள்
      விட்டு சென்ற
உணர்வுகள்
      இம்மண்ணின்
தரமான
      நினைவுகளாய்
என்றென்றும்...!

விடியும் வரை

நட்சத்திரங்களை
     கோர்த்து
சென்ற
      மின்னல் கீற்று...!

வட்டமிட்டு
      நான்கு திசையும்
பறந்து சென்ற
      வெண் புறாக்கள்...!

மெல்ல மெல்ல
      வீசிய காற்றினில்
மிதந்து வந்த
       மெல்லிசை...!

உருகும் பனி
        உரு கொடுக்க
புன்னகைக்கின்ற
        புதுப் பூக்கள்...!

இருள் குடித்தும்
       ஒளி வீசத்
தொடங்கிய
       காலைக் கதிரவன்...!

விழுந்த பின்
       எழுந்தாலும்
இறகுக்கு
       வலுவூட்டி
பறக்கின்ற
       சிறு பறவை...!

பற்றாக்குறை

அச்சடித்த
        காகிதங்களும்
அர்த்தமற்றுப்
       போகும்...!

ஆனையிட்ட
      அரசவையும்
தொலைந்ததுவிட்ட
      ஆயுதமாம்
கலப்பையினை
     தேடி ஓடும்...!

தோற்கடிப்பதில்
       இருக்கும்
சந்தோசம் அன்று
      நம்மில்
தொலைந்து போகும்
      என்றோ
தொலைத்துவிட்ட
      நிம்மதியின்
இரகசியம் தேடி...!

உடைமைகளும்
      ஊனமாகும்
உயிர் வாழச்
     சொல்லும்
உணவிற்கு
     வந்ததுவிட்ட
வறுமையால்...!

சேறு மிதிக்கும்
      சமூகத்திற்கும்
கூட்டம் கூடும்
      உலக வாழ்வின்
உண்மையான
      சேவகர்கள்
என்று சொல்லி...!

அழகு

மலை முகடுகளில்
      உலவுகின்ற
முழு நிலவு...!

பனியினை
     மெல்ல மெல்ல
கரைத்துக்
     கொண்டிருந்த
தென்றல்...!

தென்னையில்
     வாழ்திருந்து
விழுகையில்
     தோகை விரித்த
மயில்...!

விடியலை
     கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
விழுங்கிக்
     கொண்டிருந்த
மை இருட்டு...!

முகம்
      பார்க்கும் முன்னே
சேயினை முழுதாய்
      நேசிக்கின்ற
தாய் மனம்...!

பிழையே ஆனாலும்
      மழலையின்
மழுங்கிய
   முதல் உச்சரிப்பு...!

கர்வம்

மழலை தொடங்கி
     மடியும் வரை
மனிதம் மறக்காமல்
     சேர்த்து வைக்கும்
ஒற்றை எதிர்மறை...!

நிழல்களில்
    தெரிவதில்லை ஆனாலும்
நிஜத்தினில்
    நெருடுகின்ற
நினைவுகளின்
    முதற் புள்ளி...!

இது
     தொலைந்து போகையில்
தொடர்வதும்
     தொடர்கையில்
தொலைவதுமாய் - நம்
    மன நிம்மதி...!