மனிதன் மாறிவிட்டான்

காடுகளிள் அலைந்து
           திரிந்த மானுடம்
நாகரிக மேடையிலேறி
           நச்சினை விழுங்கிய
நாகப் பாம்பாய்
           ஒருவரை ஒருவர்
கடித்து கொண்டு
            மாண்டு போவதால்
மனிதன் மாறிவிட்டான்...!

அன்பெனும் ஆன்ற
            பெருமை கொன்று
ஆசையெனும்
            ஆயுதம் ஏந்தி
அச்சுருத்த வழ்ந்திருப்பதால்
            மனிதன் மாறிவிட்டான்...!

பரிவு என்னும்
             பாசவலை அறுத்து
பணமெனும்
            உயிற்ற பிணத்தை போற்றுவதால்
மனிதன் மாறிவிட்டன்...!

திறமை என்னும்
           தரத்தை மறந்து
தகுதி என்னும்
           தச்சனை தேவைப்படுவதால்
மனிதன் மாறிவிட்டன்...!

குழந்தை

மெல்ல தலைசைத்து
        சிரிக்கின்ற குறையில்லா
முழுமதியின் முகம்...!

மனித மன அழுக்குகளை
       ஏற்றுக்கொள்ளாத
பொன் சிரிப்பு...!

தோல்வியை தொடக்கமாக்கும்
       துவளாத இதயத் துடிப்பு...!

கண்களிள் கலங்கமில்லா
      கதை பேசும் கற்பனைகள்...!

இமயத்தைக் கண்டாலும்
        இயல்பில் மாறாத
இமைகளின் துடிப்புகள்...!

துவர்ப்பினை உணராத
        மனிதத்தின்
தூய்மையான துவக்கம்..!

தென்றல்

தென்றலின் வருடல்
    தாய் மடியின் புரலல் போல்
தடம் புரியாமல்
    பெறப்பட்ட சுகம்...!

உன் தழுவலில்
    மனத்தின் தனங்கள்
தணியும் மருத்துவம்
    எங்கு கற்றாயோ...!

நீ தழுவி வந்த
    சுகந்தங்களின் வாசனை
எந்தன் மேலும் உந்தன்
        வருடலின் அடையாலமாய்...!

நீ திரிகின்ற திசையெலாம்
    சுற்றித்திரிய ஆசை
நலிந்துவிட்ட சாபத்தில் உந்தன்
    வருடல் மட்டும் வரமாய்...!

இரவு

உயிர் உறைகின்ற நிசப்தம்
      நிஜம் கரைகின்ற கனவு
நிழல் தொடர்கின்ற நினைவு...!

மரண ஓலத்தை
      ஒலிக்கின்ற பறவை
சருகுகள் சலசலக்கும்
      சத்தத்தில் மறைகின்ற சர்ப்பம்...!

ஊளையிடுகின்ற நரியின்
      நரகக் குரல்
பதருக்கின்ற மனதிர்க்கு
      பாதை காட்டுகின்ற நிலவொளி...!

வெற்றி

வாழுகின்ற காலமட்டும்
    வழுக்காத பாதையில்
நடக்காத பாதச்சுவடுகள்
    இல்லாது இருந்தாலும்...!

எடுந்து வைக்கின்ற
    பாதத்திற்க்கு பனிகின்ற
பனித் துளியாய்
    இந்த வெற்றி...!

கானல் வரும் போது
    காணாமல் போனாலும்
கற்று கொண்டவை
    கலங்கறை விளக்காய்
வாழுமட்டும்...!