திரும்பிய
திசையெங்கும்
தீண்டிய
தோட்டாக்கள் - உன்னை
துளைத்தெடுத்தும்
திரும்பி ஓடா
போர் குணம்...!
துரோகத்தில்
திகைத்து
மரணத்தை
தழுவினாலும்
மண்ணை
விட்டுத்தராத - உந்தன்
மனித மாண்பு...!
பிரிந்த உன்
மூச்சுக்காற்று
சலசலத்தது - தாய்
மண்ணின் மீது - நீ
கொண்ட காதலின்
கதை சொல்லி...!
தேடல் இருக்கும் வரை
வாழ்வு முடிவதில்லை
விடியல் இருக்கும் வரை
வீரம் வீழ்வதில்லை
வரலாறு இருக்கு மட்டும்
உங்கள் கால்தடம்
மறைவதுவுமில்லை...!
அரை நிலவும்
அன்றதனை
சூழ்ந்து நின்ற
நட்சத்திர ஒளியும்
சலவைக்கல் பதித்த
மதில் சுவராய்
இரவென்னும்
கோட்டையில்...!
இடைவிடாது
பொழிகின்ற
பனித்துளியும் - அப்
பகலவன்
விட்டு சென்ற
கதகதப்பை
இறகுக்குள்
இருக்கிக்கொண்ட
பறவைக்
கூட்டமும்...!
மெல்ல மெல்ல
ஸ்பரிசம்
தொட்டு சென்ற
தென்றலும் - அங்கே
மென்மையை
மெருகேற்றும்
தென்னையின்
கீற்றுக்கிடையேயான
ஒளி முறிவும்
அழகாகிற்று - இவ்
இருள் உலகை...!
அணிந்து வந்த
நாகரீக வேடமும்
மறந்துவிட்ட
மனித மாண்புகளும்
மிருகம் ஆக்கிற்று
அன்று அவரை...!
தன் தோழியுடன்
விளையாட்டில்
தொலைந்து போய்
தன்னை அறியாது
அவர் மேல்
விழுந்ததில்
தூக்கி ஏறியப்பட்டு
துடி துடித்த
நாய் குட்டி...!
வர்ணனைகள்
கலைந்த முகம்
கண்களில்
வழிந்தோடிய கண்ணீர்
துடிக்கின்ற
தன் தோழனை
வாரி அனைத்துக்கொண்ட
சிறுமி...!
அன்று வாடிய கொடிக்கு
தேர் கொடுத்தோம்
இன்று சலவை செய்த
ஆடைக்குள்
அழுகிய மனங்கள்
வளர்க்கிறோம்
நாகரீகம்
என்று சொல்லி...!
பகலவனை
பிரிந்தாலும்
இட வலமாய்
சுழன்றாலும்
இருள் பகலாய்
தொடர்ந்தாலும்
ஊன் உயிர் வாழும்
கருவறை நீ...!
நிலமும்
நீலக்கடலும்
இம்மலையும்
காடுகளும் - அவ்
வறண்டு விட்ட
வனங்களும்
நீ உடுத்திய
வண்ண உடைகள்...!
ஆழ்கடலென
தாழ்வதும்
இமையமாய்
வளர்வதும்
அக்னியாய்
எரிப்பதும்
சூறாவளியாய்
சுழல்வதும்
கார்மேகமாகி
பொழிவதும்
உந்தன் சமநிலையின்
வெளிப்பாடு...!
விழுந்தாலும்
இங்கேயே
விதைக்கப்பட்டவர்களாய்
வாழ்கிறோம்
உந்தன்
கண்ணிமைக்குள்...!
அன்னமிட்ட தாயின்
கருவறை அறுக்கும்
அரங்கேற்றம் - இன்று
கதிராமங்கலத்தில்...!
கண்ணிருந்தும்
குருடனாய் - நாம்
வரவேற்கும் மற்றுமொறு
சோமாலியா
என்றோ
விலைப்போன
நம் ஒற்றை
துருப்புச்சீட்டால்…!
மண்தான்
நமது பலம்
அச்சடித்த
காகிதமல்ல
காலத்தே
பொழிகின்ற மழைதான்
நமது வளர்ச்சி
மாற்றமே உருக்கொண்ட
அட்டவணையில்
மேலெழுவதல்ல…!
